เด็กชายเกรียงไกร แดงขจร (หนึ่ง) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

โรงเรียนบ้านศาลาดิน ตำบลขนวน อำเภอหนองนาคำ จังหวัดขอนแก่น 

                                  "น้องหนึ่งนั่งสมาธิ

                         ทำให้จิตใจปลอดโปร่ง

                            และให้อภัยเพื่อน"

บันทึกเรื่องราวความเปลี่ยนแปลง

     ผมไม่ชอบนอนตื่นเช้า และขี้เกียจไปโรงเรียนแต่แม่ก็บอกให้ผมไปโรงเรียนเหมือนเดิม

ผมไม่ชอบใส่ถุงเท้า พอผมถึงโรงเรียนผมก็ซื้อลูกชิ้นมากิน ส่วนเพื่อนผมก็เดินไปกดกริ่ง

เข้าแถวเคารพธงชาติ ผมกับเพื่อน ๆ ชอบเล่นกันตอนเข้าแถว พอเข้าแถวเสร็จพวกผมก็เข้ามา

เล่นในห้องจนกว่าครูจะมา พอตอนผมเลิกโรงเรียนผมมีการบ้าน และไม่ชอบทำการบ้านที่ครู

ให้ผมจึงไม่ทำการบ้าน

     เพื่อนผมชอบมาแกล้งผมอยู่ทุกวันเลย บอกว่าอย่ามากวนผม ไปทานอาหารที่โรงครัวก็

มีคนชอบแกล้งกันอยู่เสมอ ผมเลยไม่สนใจคนอื่น และผมก็เลยกิจต่อจนหมด และผมก็เลย

เอาถาดไปล้าง ผมเจอคนตีเด็กที่โรงเรียน และในห้องของ ป.อื่น

     ผมนั่งสมาธิทำให้ผมมีจิตใจปลอดโปร่งผมเลยให้อภัยเพื่อน พอผมไปทานอาหารที่โรงครัว

ก็มีคนชอบแกล้งกัน ผมก็เลยไปบอกครูว่ามีคนแกล้งกัน ผมเจอคนตีเด็กที่โรงเรียน ผมดูไม่ได้

ผมก็เลยไปห้ามว่าไม่ให้ตีเด็ก และผมก็ไปฟ้องครูว่าคนตีเด็ก

     แม่ของผมชมว่าผมเป็นเด็กดีต่อผู้ใหญ่ และเชื่อฟังคนอื่นไม่ให้แม่เดือดร้อน เพราะทุกคน

ชมผมว่าเป็นเด็กดี และตั้งใจเรียนหนังสือ เชื่อฟังผู้ใหญ่และรักครอบครัว เฝ้าบ้านแทนพ่อแม่